|
Włóczęga
Gdzie Bajkał od morza tu sięga
Przez śniegi, wichurę i noc
Wędruje zgarbiony włóczęga
Dźwigając przeklęty swój los
Na nim koszulka podarta
Z mnóstwem rozmaitych łat
Czapeczka na nim aresztanta
I szary więzienny płaszcz
Uciekał z więzienia w noc ciemną
W więzieniu za prawdę cierpiał
By dalej iść nie ma już siły
Przed nim rozpostarł się Bajkał.
Do brzegu Bajkału podchodzi
Wspomina rodzinny swój dom
Ostatkiem sił wsiada do łodzi
Na wiosła zaciska swą dłoń
|
Dopływa, ktoś wyszedł go spotkać
Ktoś czeka, on sercem już zgadł
Ach, witaj mi matko najdroższa
Czy stropi mój ojciec i brat Twój ojciec już dawno nie żyje
Zmarznięty przykrywa go grób
A brat twój w dalekim Sybirze
Kajdany mu dźwięczą u stóp
Gdzie Bajkał od morza tu sięga
Przez śniegi, wichurę i noc
Wędrował zgarbiony włóczęga
Dźwigając przeklęty swój los
Wędrował zgarbiony włóczęga
Dźwigając przeklęty swój los...
|
Komentarze
Kanał RSS z komentarzami do tego postu.