Dołhobyczów to wieś położona w województwie lubelskim, w powiecie hrubieszowskim, w gminie Dołhobyczów. Znajduje się u podnóża wzniesień Grzędy Sokalskiej, w pobliżu granicy z Ukrainą.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Jest siedzibą gminy Dołhobyczów.

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w roku 1430, gdy Mikołaj Kinik z ziemi płockiej otrzymał ją od książąt bełskich. Już w 1437 r. sprzedał ją kanclerzowi mazowieckiemu i staroście bełskiemu Mikołajowi Mnichowi. Od 1453 r. do końca XVI wieku Dołhobyczów należał do rodu Rogalów, natomiast od początku XVIII wieku do II połpwy XIX wieku do Rastawieckich. Do znanych osób z rodu Rastawieckich należeli Ludwik, który zbudował pałac i Edward - historyk sztuki, kolekcjoner i archeolog. Ostatnimi właścicielami do 1945 r. byli Świeżawscy.

Rejon Dołhobyczowa był na przełomie 1918-1919 r. miejscem starć polsko-ukraińskich. Tereny te zostały przez Traktat brzeski przyznane Ukraińcom. Przeciwstawiało się temu czynnie wojsko polskie. W walkach brał udział I Pułk Szwoleżerów pod dowództwem majora Dreszera. Siły polskie powstrzymały i odparły przybyłe z Sokala wojska ukraińskie.

W roku 1946 część Ukraińców z Dołhobyczowa została wysiedlona do ZSRR, a pozostała część w roku 1947 na Ziemie Odzyskane.